Wat een jaar was 2025

Een jaar van breken, herijken en bewust vooruitgaan

Sommige jaren glijden voorbij zonder sporen achter te laten. Andere jaren snijden diepe lijnen in wie je bent en wie je wordt. 2025 was zo’n jaar. Geen comfortabel jaar, geen makkelijk jaar, maar een jaar dat me dwong om stil te staan, keuzes te maken en mezelf opnieuw te positioneren — als mens, als partner, als vader en als professional.

In februari leek de wereld nog overzichtelijk. Met zakelijke relaties op de businessseats in de Kuip, gesprekken op niveau, beslissingen met impact. Zakelijke knopen werden doorgehakt en de toekomst voelde maakbaar. Niet uit hoogmoed, maar vanuit vertrouwen dat de richting klopte.

Tot april......

Wanneer ‘thuis’ verdwijnt

In april sloeg het noodlot toe in zijn meest rauwe vorm: een woningbrand. In één klap viel alles stil. Thuis werd tijdelijk een herinnering in plaats van een plek. Bijna drie maanden konden we niet terug. Drie maanden leven op de automatische piloot, schakelen, wachten, doorzetten.

Uiteindelijk ontvingen we de sleutel van onze huidige woning. Dat moment bracht dankbaarheid, maar ook een blijvende verandering. Wie zijn veiligheid even verliest, kijkt voorgoed anders naar bezit, controle en vanzelfsprekendheid.

Zakelijk verlies als kantelpunt

Midden in de zomer volgde een nieuwe klap. Een grote opdrachtgever viel weg, inclusief meerdere locaties. Wat voor sommigen een einde had kunnen zijn, werd voor mij een kantelpunt. Binnen een half uur waren we volledig operationeel op andere locaties, binnen een straal van 500 meter.

Dat bracht hogere kosten met zich mee, maar vooral een helder inzicht: ik moest stoppen met alleen meewerken in de organisatie en meer gaan staan bovenop de organisatie. Richting geven, structureren, beslissen. Leiderschap betekent soms afstand nemen om overzicht te krijgen.

Terug in loondienst, vooruit in kwaliteit

In september nam ik een besluit dat voor buitenstaanders misschien voelde als een stap terug: gedeeltelijk terug in loondienst, bij een oud-collega. Voor mij voelde het als een stap vooruit.

Zij had al een sterke, goedlopende studio. Door onze ervaring, energie en specialismen te combineren, tillen we die samen naar een hoger niveau. Zonder strijd, zonder ego. Met plezier, vertrouwen en vakmanschap. Het is een voorrecht om zo samen te werken en te merken dat groei ook licht kan voelen.

Gezondheid: regie teruggenomen

Diezelfde maand ging mijn medicatie omlaag. De pompkracht van mijn hart was al flink verbeterd. Op 22 december zat ik opnieuw bij de cardioloog. Van acht pillen zijn er nog maar twee over. De pompkracht is volledig hersteld. Komend jaar kijken we of medicatie zelfs helemaal afgebouwd kan worden.

Dit is geen toeval en geen geluk. Dit is het resultaat van keuzes maken, verantwoordelijkheid nemen en luisteren naar mijn lijf.

Wilskracht boven standaarddenken

Mijn persoonlijke verhaal bevestigt wat ik diep vanbinnen al wist: je hoeft niet bij de pakken neer te zitten. Met wilskracht, discipline en lef kun je wel degelijk invloed uitoefenen op je gezondheid. Opgeven is geen optie.

Dat vraagt moed. Moed om vragen te stellen. Moed om niet alles klakkeloos te volgen. Protocollen zijn belangrijk, zorg is noodzakelijk, maar herstel is altijd maatwerk.

Mijn lijf en ik bepalen samen hoe fit ik word. Daar kan geen enkel protocol tegenop.

Stress als rode draad

Mijn grootste verzieker is nooit roken geweest — daarmee ben ik ruim twintig jaar geleden gestopt. Mijn hart en bloedvaten zijn schoon. Mijn grootste verzieker was stress. Langdurige stress. Zakelijk, zeker vanaf 2020. Privé, door het niet kunnen zien van mijn zoon. Daarbij diagnoses en medicatie waarvan later sterk werd vermoed dat ze mijn hart de eerste klap hebben gegeven.

Stress kruipt onder de huid. Het sloopt langzaam, vaak onzichtbaar.

Loslaten om te beschermen

Veel ligt inmiddels achter me. En ik kijk met vertrouwen naar de toekomst. Niet naïef, maar bewust. Een toekomst waarin ik fitter word, succesvoller, maar vooral rustiger in mijn hoofd.

Dat betekent loslaten. Loslaten van oude overtuigingen. Loslaten van verwachtingen van anderen. Loslaten van mensen, hoe pijnlijk dat soms ook is.

Alles met één doel: boven mijn gezin staan. Hen beschermen, begeleiden en richting veiligheid en stabiliteit loodsen.

Veranderd, met open ogen

Ik ben veranderd de afgelopen jaren. En niet alles is mooier geworden. Met de kennis van nu had ik sommige keuzes anders gemaakt, zoals het starten van een eigen gym. Tegelijk weet ik: zonder die ervaringen was ik nooit geworden wie ik nu ben. Wijsheid ontstaat zelden zonder littekens.

Daarbij de pijn van een vorige, toxische relatie en het gemis van mijn zoon. Iets wat dagelijks aanwezig is. Niet voor niets ben ik gediagnosticeerd met PTSS. Dat draag je mee, ook als het leven doorgaat.

Wanneer familie geen veilige haven is

Wat misschien nog het meest schuurt, is het gedrag van mensen van wie je steun verwacht. Vrienden en familie die zich van hun meest kille kant lieten zien. Tot op de dag van vandaag wordt mijn huidige partner niet geaccepteerd. Terwijl zij in niets te vergelijken is met waar ik vandaan kom.

Dat werkt door. In ons leven. In onze relatie. In ons gezin. Voor mij is het zwaar, maar niemand kan zich voorstellen hoe zwaar dit voor Marianne is.

Zelfs bij de kinderen laat het sporen na. Voor mijn zoon kan ik helaas zijn gevoel niet omschrijven. Kinderen van familieleden staan boven die van mij. Mijn dochter wil niet meer naar bepaalde mensen toe. En ik respecteer dat. Niemand mag haar dwingen over haar eigen gevoel heen te stappen.

Doelen bijgesteld — scherper dan ooit

2025 heeft mijn ambities niet verkleind. Ze heeft ze aangescherpt.

Worden we de grootste opleider binnen sport en bewegen bij neurologische aandoeningen? Ongetwijfeld.

Niet voor status, maar omdat de praktijk schreeuwt om kwaliteit. Om professionals die begrijpen wat ze doen. Om opleidingen die verder gaan dan theorie en protocollen.

Ik ga meer opleidingen schrijven. Meer mensen opleiden en (om)scholen. Zodat professionals sterker staan, cliënten beter geholpen worden en de zorg daadwerkelijk ontlast wordt.

Samen zorgen we voor kwaliteit van leven.

Mijn verhaal mag ook jouw verhaal worden —maar nooit ten koste van jouw eigen identiteit.

Dankwoord

Tot slot wil ik stilstaan bij iedereen die mij heeft bijgestaan. Mensen die bleven toen het moeilijk werd. Die luisterden zonder oordeel. Die hielpen zonder iets terug te verwachten. Die vertrouwen hielden toen ik het zelf soms kwijt was.

Dank aan mijn partner, die ondanks alles bleef staan. Dank aan collega’s, samenwerkingspartners en professionals die in mij geloofden. Dank aan de mensen die mij spiegelden, corrigeerden en soms hard maar eerlijk waren. En dank aan iedereen die mij de ruimte gaf om te groeien.

Zonder jullie had ik hier niet gestaan.

2025 was geen eindpunt. Het was het fundament.

En vanaf hier gaan we bewust, krachtig en samen vooruit.